อยากจะเขียเรื่องนี้มาตั้งหลายวันแล้วเพราะโดนมาหลายวันแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้จบได้ยังไงเลยต้องใช้เวลาตัดสินใจตอนจบนานหน่อย แต่มาถึงตอนนี้ผมตัดสินใจได้แล้ว ต้องขอบคุณไอ้คุณ Boat สำหรับคำด่าเจ็บๆที่ทำให้ตื่นได้ดีทีเดียว ขอบคุณมากมึง Blog นี้ยกให้มึงวะ
ผมเชื่อว่าเราทุกคนก็ต้องมีดอกไม้ที่ชอบอยู่สักคนละดอก 2 ดอกแหละ แล้วเวลาที่เจอดอกที่ชอบเราจะทำยังไงดีละ วิ่งเข้าไปหาเลย หรือยีนดูอยู่ไกลๆอย่างสนใจ หรือค่อยเดินเข้าไปๆละ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงได้แต่ยืนดูอยู่ไกลๆเพราะก็คงไม่กล้าทำอะไร แต่เวลาผ่านไปผมก็ได้เรียนรู้และโตขึ้น ตอนนี้ก็บอกตรงๆ บ้างครั้งก็เดิน บ้างครั้งก็วิ่งเข้าใส่นะ
แต่ครั้งนี้การวิ่งเข้าใส่นับเป็นความคิดที่ผิดอย่างยิ่ง เพราะ ใครจะไปรู้ว่าพอวิ่งเข้าไปหาดอกไม้ ดอกนั้นแล้ว ปรากฎว่า รอบๆดอกไม้นั้นมันมีกำแพงแฮะ กำแพงใสๆที่มองไม่เห็นแต่คงหนาพอสมควรเลยพอวิ่งไปชนงี้หน้าหงายเลย เจ็บอีกตะหาก หุๆๆๆ โง่จริงๆเราวิ่งไปไม่รู้ตาม้าตาเรือเลย
เรายืนคิดอยู่นานนะว่า จะเอาไงกับกำแพงนี้ดี
1.ทุบมันทิ้ง
2.ค่อยๆหาอะไรมาเจาะ
3.ยืนเฝ้ามันไว้
4.เดินหายไปเลย
เพื่อนผมคนนึงบอกผมว่า การนั่งคิดว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้มัน "เพ้อเจ้อ" "มึงเพ้อเจ้อวะก็อป" โดนมันด่าอย่างงี้ทำเอาตื่นเลย สงสัยจะจริงเราจะเพ้อเจ้อกับดอกไม้ที่เราก็ไม่เคยดม อยู่ทำไมนักหนา จริงอยู่ที่เราอาจจะชอบ มันมากเอาเรื่อง แต่มันก็ไม่สมเหตุผลที่จะมาใส่ใจกับมันมองขนาดนั้น
ผมเลยเลือกที่จะ.... แวะมาดูเรื่อยๆ จนกว่าวันที่มันจะไม่มีกำแพง ซึ่งผมก็ไม่รู้นะว่า วันนึงผมอาจจะเจอดอกไม้ใหม่ที่ทำให้ลืมดอกนั้นไป หรือวันนึงกำแพงนั้นจะหายไป หรือวันนึง ดอกไม้นั้นจะหายไปพร้อมกับกำแพง แต่อันนี้ก็สุดแล้วแต่ว่า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด
คราวนี้ก็เป็นประสบการณ์ทางความคิดที่ทำให้เราโตขึ้นมานิดนึง ก็คงเต้องเรียนรู้กันต่อไป